Czy istnieje rodzaj ''miłości'' tak dziwny i niezrozumiały - jak miłość do drugiego człowieka, jako po prostu istoty- Jako biblijnego bliźniego? Czy istnieje tak rozwinięta, bezinteresowna empatia w subiektywny świat drugiej osoby? czy jesteśmy zdolni do darzenia tak skomplikowanym uczuciem innych ludzi za to, że po prostu istnieją? Czy ludzie nie kończą listy uczuć jakimi darzą innych ludzi po prostu na tolerancji? Myślę, że do odpowiedzi na to pytanie wystarczy jeden, podstawowy klucz zawarty słowach ''wiara w człowieka''. Jeżeli budujemy w sobie wizerunek człowieka, wierzącego w drugiego człowieka to do pokochania już nie wiele brakuje. Mówiąc wierzącego w drugiego człowieka'' mam na myśli wiarę w jego możliwości, wiarę w uczucia które ma, wiarę że to mój brat, moja siostra. Jeżeli wpoję sobie, że jakiś element czy zasada łączy mnie z drugim człowiekiem- nie ważne czy będzie to dekalog, istota reinkarnacji czy wspólna historia - jestem go w stanie pokochać. Dlatego wierzmy w ludzi bo wiara pozwala nam przetrwać i łączy nas w jedność.